Teleurstelling heeft een naam: NEWEL
Door uw verslaggever
HAARLEMMERLIEDE – Eindelijk zit het er weer op. De kwelling van 72 uur is voorbij. Na een stabiele en zijwaartse lijn van de afgelopen jaren, wisten organisatoren Dennis van A. en Eugenio R. ervoor te zorgen dat het eindcijfer van het weekend flink corrigeerde. Net als de AEX trouwens. Voor de AEX is er echter hoop, voor deze twee jongens echter niet. Het feit dat de VVOO op maandagavond daags na het weekendje weg een spoedbijeenkomst moest onderleggen, geeft te denken. Bovendien lijken ernstige consequenties, zoals elke avond Bella Napoli aan je deur met 12 pizza’s, periodiek vreemd damesondergoed in de Ossenkamp bus en regelmatig een bommelding op het industrieterrein van Elst, onoverkoombaar.
Bunkeren in bunker
Terwijl het toch anders had kunnen lopen. Op vrijdag leken de goden het team van de voetbalvereniging Jonge Kracht 7 nog zo goed gezind: een lekker fris windje, zonnetje erbij, een puike startsfeer én de afwezigheid van de gebroeders Van Gellicum (Jan moest dozen inpakken, Gerald dozen uitpakken) waren de basisingrediënten aanwezig om er wat van te maken. Toch was de eerste teleurstelling na aankomst een feit. Nadat het halve team door de smalle straatjes van Haarlemmerliede hadden gezworven (Auto 13 met chauffeur Martijn G., bijrijder Tonny V. en nestor Stefan M. moesten zelfs tot vijf keer toe de dezelfde smalle brug nemen), stonden de manschappen ineens oog-in-oog met een 18e eeuwse bunker waar Adolf H. te B. (D) in zijn tijd stik jaloers op zou zijn geweest. Merkwaardig genoeg zaten in blok 1 met cel 1 tot en met 13 bedrijfjes, in blok 2 werden de Zandsen opgesloten in een ruimte die het meest deed lijken op een kerker: 2 meter dikke muren, temperatuur óf -5 ° C óf + 32 ° C, een vette flatscreen van 12” inch, een pijnbankzithoek uit het jaar 1531, de luxe hoekkeuken uit Roemenië met volledig geïntegreerde keukenapparatuur en een extra kluis om het snurkgedrag van Martijn G. te kunnen weren. Enig lichtpuntje waren de sanitaire voorzieningen: voldoende douches en wc’s, al hoewel later menigeen nog dik in de stront kwam door een schrijnend tekort aan wc-papier.
Na een oriënterende ronde pils sloeg de stemming gelukkig al gauw om. De altijd irritante, doch goudeerlijke Tonny V. wist te verklappen dat het na 10 pils overal gezellig is. En zowaar, de kleine donder kreeg gelijk. Nu de stemming ineens opperbest leek, kapte de organisatie het kleine feestje-in-spé gelijk af door het avondeten te presenteren: een stampotbuffet. In het kader ‘beter goed gejat, dan slecht bedacht’ wilde de organisatie er goedkoop en gemakkelijk van af komen. Wat de organisatie echter niet bevatte is dat er in een goede stampot een tikketje zilte zoute smaak hoort te zitten. Waarom dan toch niet even gebruik maken van Theo H. die deze ziltheid zelf produceert? Hoe het ook zij, de worst was goed, temeer omdat daaraan ook niks te verknallen valt. Na het toetje van Ehrmann (u weet wel de shirtsponsor van Karlsruhe SC met die lepe Russische spits Sergej Kiriakov begin jaren ’90 in de gelederen), stond de eerste avondactiviteit op het programma.
Achterlijk avondprogramma
De organisatoren hadden vooraf hoog opgegeven van deze vrijdagavondactiviteit en de verwachtingen waren dan ook hoog gespannen: Striptease? Lapdance? Sinterklaas? De Johnnies? Nee. Eerst proeven. Wat we hebben geproefd, weten we nog steeds niet maar Dennis van A. vertrouwde ons toe dat het toch echt om bier ging. Allereerst werd het bier middels een plastuit (u weet wel, een historisch attribuut uit een grijs verleden) in plastic (?!) bekers gekwakt. Resultaat: bier zo dood als Freddy Heineken himself en een heerlijk plastic smaakje waar menig industrieel jaloers op zou zijn. Michiel van A. wist te vertellen dat ze deze bekers uit suikerbieten kunnen maken. Yeah, right. En van aardappels kan je kunststof maken. Gelukkig wist hij na enig hoongelag de draad weer een beetje op te pakken (later op het weekend zou blijken dat dit de druppel was om eerder het weekendje te verlaten en spoorslags met het vliegtuig na India te pakken om daar af te koelen, red.).
Terug naar het bierproeven. Toen iedereen groen en geel zag, bleek er toch nog een winnaar te zijn. Nee, niet de biervorst, William G. van enkele jaren terug, maar good-old Jillis S. bleek de beste bierkenner te zijn. De titel is overigens niet helemaal juist omdat er uitsluitend pils is geschonken. Gezien het feit dat de groep enkele ervaren pils- en bierbrouwers kent, is dit ook weer een flater van jewelste. Maar goed, de biervorst verontschuldigde zich meteen, daar hij in Belgische bieren een academische titel heeft. Het zij hem vergeven. Even terug naar de winnaar. Jillis S. had vier van de negen biertjes goed. Daar kan de SP nog een puntje aan zuigen. Die hebben nooit iets goeds. Toen de prijsuitreiking geschiedde, bleek er geen cadeau te zijn maar was slechts eeuwige roem wat bleef. Alsof de teleurstelling nog niet genoeg was, presenteerde de organisatie de volgende activiteit vol trots: Poker. Dit spel staat op de intelligentiespellen nog lager op de ladder dan Mexicaantje en Toepen. Zelf Kaartje Blazen is nog met meer strategische overdenkingen te winnen. Maar poker? Wat een treurig spel. Op TV lijkt het heel wat: iedereen krijgt daar een Royal flush of Four-of-a-kind, hier krijg je ongelooflijke kutkaarten en met een plaatje mag je al blij zijn. Ook een omgekeerde zonnebril of een petje op zorgde er niet voor dat er beter kaarten kwamen. Helaas stond ons na deze activiteit niets meer te wachten en zakte de avond terug naar een bedenkelijk niveau. Hoogtepunt van Mexicaantje spelen. Ook dit spel hoort in het rijtje van schaken en backgammon thuis. Tsjonge, jonge, wat een niveau. Later in de nacht werd de zaak toch nog even opgeschud. Een aantal dissonanten, waaronder Jim J. en Max T. (u zult deze naam nog vaker tegenkomen, red.) waren van plan om nog even rond 03.00 uur een taxi te pakken naar Amsterdam. Echter, na het belletje richting TCA (140 taxi’s) droop iedereen teleurgesteld af richting slaaphonk. Ze hadden geen taxi’s meer. Of kwam het omdat ze Max T. met dubbele tong niet meer konden verstaan?
Ontbijten: hoe het niet moet
De volgende ochtend stond de groep met frisse tegenzin op. De brokkelsessie van Johan K. ten spijt, zou een lekker en volledig ontbijt de negatieve trend nog enigszins kunnen draaien. Bij binnenkomst bleek ook hier een teleurstelling. In eerste instantie greep iedereen naar de witte bolletjes. Toen de organisatoren te kennen gaven dat dit niet de bedoeling was (de broodjes moesten eerst oud en uitgedroogd zijn voordat we eraan mochten beginnen), was het scheve gezichten festival geopend. Geen croissants, chocoladebroodjes, koffiebroodjes, petitfours of notenbrood maar uitgedroogde Makro troep. Onbegrijpelijk. Een groep waar het gemiddelde inkomen toch echt op 2x modaal ligt en waar nota bene organisator Dennis van A. door een slinkse actie toch een tussentijdse loonsverhoging wist af te dwingen, is dit echt onbegrijpelijk. Na afloop een lekker gekookt eitje. Tsja. Ziet u het al voor u? ’s Avonds lekker uiteten met soep als toetje. De basisbeginselen van ontbijten liet ver te wensen over. Schrijnend is derhalve dat de organisatoren vijf kinderkes moeten opvoeden…
Zon, zee en strand
Na het ontbijt en een oriënterend spelletje Kolonisten van Catan, waar debutant Fred S. met volle overmacht wist te winnen, mochten we eindelijk weer eens de kicksen aan. Na een dodemansrit door de duinen, kwamen we in Zandvoort aan. Deze plaats heet niet voor niets zo, zeker niet bij windkracht 10. Nadat het veld was uitgezet, speelde beide teams er vrolijk op los. Na de kreet ‘winnende goal’ werd er nog even een schepje bovenop gedaan. Nadat bij Jim J. het vel van de botten was getrokken, viel de onverdiende en ongeldige treffer aan de verkeerde kant. Gelukkig wist de leiding de uitslag uiteindelijk officieel vast te stellen op 2-2. Nu de zon, zee en strand toch wat hongerig maakt, kwam de leiding met het lumineuze idee om wandelend het geboekte restaurant te bezoeken. Bij windkracht 10 vol op de kop en een toer van dik 8 kilometer was het ook geen verrassing dat bijna de helft van de groep aan het elastiek zat. Door in een waaier te lopen wisten we het restaurant te bereiken. Speltip 7: zorg dat je het restaurant wel weet te vinden da’s op zich best wel handig. Navraag bij de plaatselijke visboer, enkele voorbijgangers en een willekeurige dorpsgek bleek het restaurant toch ergens anders te staan. Bij aanblik van het pand stond menig gezicht alweer op huilen: De lachende zeerover was niet het establishment, waar de gedroomde tornados naar binnen geschoven zou worden. Niks daarvan! Een lauwe pannenkoek (of was het pannekoek) was het gevolg. Ook de Royal flush die John J. over zijn rug kreeg, zorgde niet echt voor een betere stemming. Gedesillusioneerd weer de voorgereden auto’s in (dit keer wel goed geregeld) en hup naar de bunker.
Amsterdam dat beloofd wat
Terug in de bunker ook weer niets anders dan tegenstrijdigheden en teleurstellingen. Waar het NEWEL- comité eerder sprak van 21.30 uur vertrekken, werd dat ineens 20.00 uur en vervolgens 21.00 uur. Vertrek uit Amsterdam stond op 01.30 uur, maar na aftrek van wandelen en de benodigde shoarmaschotel kwam de eindtijd op 23.30 uur. Met een aankomst van 22.00 uur in Amsterdam toch al met al een lekker lang stapavondje in Amsterdam (not). Zelf een Rondje Huissen is intensiever. En daar bleef het niet bij. Ook bij aankomst bij het NS-station was het al raak. Na een barre tocht door weer en wind, bleek opnieuw de helft van de groep te zijn weggewaaid. Echter, dit was niet de reden waarom we de keurig op tijd en gereedstaande trein lieten lopen. Het was het nu al beruchte riemconflict tussen Frank B. en Thomas H. die voor verhitte discussies leidden. Dat die jongens bondage geweldig vinden, prima, maar deel dat niet met de groep. Bij aankomst in Amsterdam direct door via Beursplein 5 en het Rokin naar de plaatselijke Ierse pub. Eindelijk een plek waar de organisatie niets kon verpesten: lekkere muziek, prima pils en een aangename ambiance. De gretigheid van de groep liet zich toch weer even blijken door even stevig door te benen naar de Cool Down. Dé place to be in Amsterdam. Beroemd van de klapdeurtjes en lauw boswandeling shit. Hoe ogenschijnlijk makkelijk de volledige 22 man hier binnenkwam, enigszins geholpen door interventie vrouwentroepen die tactisch tussen de groep werden gezet, zo stijf en houterig was het eerste uur. Ook hier geldt: na 10 pils is het overal gezellig. En… ook na 10 pils is een meisje van 15 best lekker en volwassen. Nadat womanizer Eugenio R. wéér een clubje, bedoeld of onbedoeld, vrouwen om zich heen had verzameld, leek Rob K. voor de rest van de avond gebakken te zitten. Een hoogblonde agente (26 jaar, Amstelveen, ongeboeid) wist als een vlieg op dikke stront te blijven plakken. Op het legendarische antwoord: “Ik ben al getrouwd” en wijzend op de trouwring, kwam een even zo origineel antwoord: “We kunnen dan toch best plezier maken?” Na een hele lange plaspauze van Rob K. waarbij hij omstanders dringend verzocht de dame hoe dan ook weg te krijgen, bleef ze maar zitten. Wellicht dat de opmerkingen “Goh, blijf toch”, “Het wordt wel wat” en “Wil je nog wat drinken” door een enkele omstander geplaatst, toch niet helemaal zo eerlijk was. Rob K. kon er alleen maar vanaf komen als we zouden vertrekken. En dat gebeurde. De laatste groep vertrok rond 06.00 uur, na eerst een half uur zoeken waar de uitgang ook al precies weer zat. Geluk had deze groep niet: bij de Febo kreeg Gabri van A. bijna het rolluik op zijn kop omdat hij de zaak niet wilde verlaten, wist Michiel van A. herhaaldelijk om friet te vragen terwijl herhaaldelijk duidelijk was gemaakt dat er geen friet meer was en liet Eugenio R. zich verrassen door een Tonijn pizza (wat in eerste instantie op een kippizza leek). Gewapend met pizzapunten uiteindelijk de taxi in en bij dageraad weer terug in de bunker.
Alle activiteiten vallen weer in het water
Op zondag was de middagactiviteit om 12.00 uur gepland én afhankelijk van het weer. Welnu, doordat iedereen rond half één wakker werd, was de volgende teleurstelling een feit. Door de golfactiviteit kwam een dikke streep te staan, voor Michiel van A. en Fred S. reden om hun spullen te pakken en te vertrekken. Ook Frank B. vloog eruit. Hij had feest in Huissen en zou zondagavond weer aan komen vliegen. Waarom? Ook daar buigt de redactie zich nog steeds over. De tweede passieve activiteit betrof Ajax-Vitesse. Echt waar? Kaartjes op de lange zijde? Of nog sterker in het uitvak? Businessseats? (heel eenvoudig te regelen via sponsor ABN AMRO). Nee… Vijftien krukken, een lelijk wijf en anderhalve paardekop in het Hof van Holland was onze beloning. Als klapper op de vuurpijl kwamen we begin tweede helft binnen, toen Vitesse al met 3-1 achterstond. Dan is er nog maar één devies: een rondje pils. Maar ook dat was niet eenvoudig. Een hardnekkige groep colaboys hadden zich voor het raam genesteld en waren geenszins van plan om er ook maar iets van te maken. Gelukkig dat we in het café plaats moesten maken voor een optreden, anders was deze dag in een zachte dood gestorven. Op naar de Three Sisters (letterlijk vertaald: Drie Zussen, red). Drie zussen zaten er niet en het conservatisme vierde hoogtij. Ook hier werden de achterste plekken in het café bezet en keek iedereen elkaar glazig aan. Tijd om het tempo omhoog te schroeven. Zo kwam er toch nog wat sfeer in. Voor Arjan T. (mantelzorgverplichtingen elders), John J. (nog niet hersteld van de Royal flush), Rob K. (heimwee/liefdesverdriet) en Jeroen (studiefinanciering op en nog een stuk maand over) kwam dit te laat. Ook zij verlieten Amsterdam met gebogen hoofd. Net toen de stemming erin kwam, werden we getrakteerd om een nieuwe verrassing: zoek een pizzeria. Nadat we uiteindelijk alle pizzeria’s van het Rembrandtplein en omstreken hadden gezien, wist de organisatie by far de slechtste uit te kiezen. Dramatisch. De sfeer, ingezet door gastheer John van Loen was puik te noemen, het eten een farcade. Zo wist menigeen niet of hij de doos aan het eten was of de bodem van de pizza, de spare ribs zo taai en droog dat het de vraag was of het ook echt al onder de gril had gelegen en bleek de lasagna een spaghetti bolognese te zijn. Hoewel het restaurant een dikke onvoldoende verdiende, loofde de VVOO de kelner en huismeester John van Loen de ‘Honour de Amsterdam’ uit, bekrachtigd met een exclusieve rode wijn. De triomfantelijkheid waarmee John van Loen vervolgens door de zaak liep, liet zich vergelijken met de ereronde van Oranje na het behalen van de EK-titel in 1988.
Inmiddels was het wat later op de avond gevonden en via een alternatieve ronde vond de groep aansluiting bij Grand Café The Old Sailor. Maar, terwijl een groepje van vijf zich gezellig aan de bar nestelde, stapte de rest van de groep noest door richting station. Was er iets verkeerds gezegd? Was er een generatiekloof? Had iedereen er de buik van vol? Niemand die het weet. Feit was wel dat de overgebleven diehards, een ouderwets rondje Amsterdam konden maken. Eenmaal buiten het café bleek Max T. niet alleen in het veld een pingeldoos. De volle hand (die staat voor een bieding van vijftig euro, red.) wist hij achteloos weg te wuiven en uiteindelijk om op dertig eurootjes uit te komen. Echter, bij het Surinaamse gedeelte wist hij als geen ander uit te voeten te komen, toen hem verstaan werd gegeven dat het gratis was. Die had hij niet zien aankomen. Tussentijds was er nog een stop geweest in café De Dijk waar het komische duo Japie en Rinaldo (de Kunta Cohen van Amsterdam) regelmatig optreden. De twee oude strijdmakkers uit de haven (Gabri van A. werd nog herkend als kraanmachinist) wisten in plat Amsterdams geweldige verhalen te vertellen terwijl de charmante barvrouwe Els de glazen met enige tegenzin vulde. Japie vond de zus (50) van Rinaldo wel een lekker ding, gezien de prachtige roze binnenkleding. Na het café waar de jongens de halve liters op straat moesten opdrinken, kwam het eindstation in zicht: café The Pint. Ook hier wist Max T. zich onsterfelijk te maken door Engelsen te complimenteren voor hun goede Engels. Daarvoor was de Engelse groep al wat geïrriteerd geraakt door rake feiten omtrent het plaatsen voor het EK in 2008. Gesteund door de malafide Joegoslaven achter de Zandsen en twee knetterzatte Amerikanen waar ze maar niet vanaf kwamen, werden de glazen leeg gemaakt en de richting eten ingezet. Echter, na 03.00 uur is er geen pepernoot meer te vinden. Tijd dus voor een taxi naar Schiphol, aangezien daar de Burger King 24 uur per dag open is. Na een half uur pingelen (resultaat EUR -2,50) via de A10 naar Schiphol. Bij het horen van de motoren wist – opnieuw – Max T. te melden dat er per direct omgedraaid moest worden i.v.m. tijdelijke slechtheid. Na heel veel op- en afritten en vijven en zessen, keerde de taxi richting Haarlem. Met enige omweg, een compleet over-de-zeik-gaande Marokaanse taxichauffeur en EUR 70 lichter, stond er gelukkig nog een welkomscomité te wachten. Na een rondje fris kreeg meneer ineens weer babbels maar om nu nog een taxi te pakken gingen de betrokkenen nogal ver.
De volgende ochtend stond er weer een uitgebreid ontbijt klaar (not). Snel wat broodjes weghakken, een glaasje melk en een kop koffie en weg was iedereen. De slotceremonie is nog nooit zo kort geweest. Zelf het traditionele lunchen werd door de leiding om zeep geholpen. Zij hadden zelf al afspraken gepland en lieten de groep gedesillusioneerd achter…
Naschrift
De VVOO doet er verstandig aan om in hun eigen gelederen kandidaten te sturen en zo teleurstellingen in de toekomst te voorkomen. Daarnaast gaat het gerucht dat het weekendje weg verplaatst gaat worden naar het voorjaar (bij wijze van test).
|
|
Activiteiten Agenda
541 - Reacties: 
3
Gast