Het was een reis van ongeveer 270km dus dat betekent 3 uur rijden. Het bleek dat enkele chauffeurs geen routebeschrijving nodig hadden, zij hadden immers een Tom-Tom in de auto. Maar ja, als je de Tom-Tom gebruikt, moet je natuurlijk wel de goede Willingen ingeven en aangezien er 3 Willingen in Duitsland zijn, verdient dit toch wel enige aandacht. Dus 2 auto’s  arriveerden, na een reis van ruim 3 uur, in het mooie Willingen. Maar in deze Willingen bleek echter geen enkel skilift te staan, laat staan een hotel. Deze plaats bestond uit hooguit 40 huizen en 1 kerk. Na navraag bij de plaatselijke boer, bleek dat we in het verkeerde Willingen waren maar dat we niet hoefde te treuren, omdat dit tafereel zich dagelijks afspeelde in dit dorp. Na invoer van de goede plaats, bleek dat we nog maar 126 km van onze bestemming af waren. Toen we het verkeerde plaatsje Willingen uit reden,kwamen we nog 1 auto van ons elftal tegen ( met Theo Aaldering als chauffeur ),deze bleek dus ook verkeerd te zijn gereden,zodat we met 3 auto’s  onze weg vervolgde. Maar vlak voordat we de juiste plaats van bestemming hadden bereikt , raakte de 3 resterende auto’s elkaar weer kwijt. De auto’s, met Theo en Marcel aan het stuur, namen een andere weg dan de auto van Ronnie met Jeroen aan het stuur. De 2 andere inzittende van deze auto waren Maije en Ad. Waar de Tom-Tom ons naar toe stuurde zal altijd in het ongewisse blijven,maar volgens ondergetekende hebben we delen van Duitsland gezien waar geen enkele Duitser zich waagt. En dat was ook wel terecht.We kwamen op plaatsen terecht waar geen sterveling zich zou wagen en waar ook geen auto’s konden komen. Ook wij moesten bekennen dat dit onbegonnen werk was en er bleek ons niks anders te doen dan rechtsomkeer te maken en een andere route te kiezen. Maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan,want de banden hadden geen grip meer op de spekgladde wegen en ruimte om te keren was er niet gezien het feit dat aan de ene kant van de weg een afgrond lonkte,van enkele tientallen meters,en aan de anderekant werd de weg begrenst door een greppel.Dus dan maar achteruit de berg af en bij de eerste mogelijkheid draaien en daarna bij het eerste huis maar vragen naar de weg naar onze bestemming. We kwamen 3 uur later,dan gepland,aan op onze bestemming waar de rest van ons team al geruime tijd stond te wachten. Zij konden de kamer niet op omdat de Maije de reserveringsdocumenten bij zich had. Nadat dit was geregeld konden we onze kamers betreden en ons gereed maken voor het avondeten. Maar eerst gingen we Willingen even verkennen en een lekker Duits bier drinken. Maar het eerste rondje bier viel van het dienblad en belandde op de grond en over enkele mannen vanhet 7-de elftal. ( dat was geen goed voorteken ) Maar de andere biertjes gleden er lekker in.   Het eten was perfect geregel en bestond uit een buffet met voor elk wat wils. Tijdens het eten voegde Wim de Zoen zich als laatste bij ons gezelschap. Hij was door de mannen van het 4-de elftal bij ons hotel afgezet. Het bleek dat Wim al had gegeten.Hij was in het restaurant belandt,die alleen voor de jet-set was gereserveerd en werd daar natuurlijk uit gezet, maar Wim vond dat niet erg want hij het eten toch al op. Na het eten werd er door enkele de sauna en het zwembad opgezocht om weer topfit aan de avond te beginnen.. Die avond werd doorgebracht in de “Kaiserbraü “. Een typisch Duitse tent, waar je het biet per “vat “ kon bestellen.De stemming zat er al snel in en toen ook nog het 4-de elftal binnen kwam, was de Hollandse invasie compleet. Links en rechts werden ook nog enkele contacten gelegd met volleybalsters uit het Duitse Paderborn, dus hadden sommige van ons ook oog voor de internationale betrekkingen. Zo rond 2 uur , s’nachts, ging het glas op de tap en togen we naar het hotel. Voor ons, het 7-de, was het hotel op loopafstand maar het hotel van het 4-de lag op enige kilometers. Derhalve kwam ook de vraag van Eric v. Wissen, om het bed van Jopie Arnts te huren voor een bedrag van €200,-, maar Joop vond dat bedrag veel te laag. Zaterdagmorgen stond iedereen weer present voor het ontbijt.Sommige waren net uit bed maar anderen hadden alweer een rondje zwembad en sauna achter de rug. Na het prima verzorgde ontbijt deden ‘n een groepje van 8 persoenen ( Maije,Theo, Ronnie, Fred, Jeroen , Mario , Francis en Ad ) een poging om het skiën onder de knie te krijgen. Met de hulp van een instructeur en de nodige vastberadenheid  lukte het iedereen om s’middags zonder kleerscheuren naar beneden te komen. De jeugd van het 7-de ( Arjan , Pascal , Jens en Bjorn ) toog naar een andere helling om het snowboarden te beoefenen. De rest van ons ( Geurt, Jopie, Marcel en Wim ) gingen op bezoek bij het 4-de. Het bleek daar om 11 uur s’morgens al een groot feest te zijn waar het bier rijkelijk stroomde. Dat had tot gevolg dat sommige van het 4-de al vroeg in de touwen hingen van gekkigheid en dat de lokale schoonheden in het rond werden gegooid. Maar de mannen van het 7-de waren toch weer op tijd terug voor het avondeten, al het Wim de Zoen wel problemen om in het hotel te komen. Hij stond namelijk op een gegeven moment tot in de nek in de sneeuw. Maar doordat Wim de nodige kleine flesjes drank had gekregen van de lokale vrouwen, was Wim niet onder de indruk van dat kleine beetje sneeuw. Na het eten ging iedereen zich gereed maken voor weer een avondje gezelligheid. Besloten werd om vanavond naar een andere café te gaan en deze keer kwamen we in een Tanztreff terecht met de naam ´Vis & Vis “. Toen we hier binnen kwamen vlogen de lokale vrouwtjes alweer in het rond dus konden de mannen van het 4-de niet ver uit de buurt zijn. En jawel hoor, de mannen van het 4-de stonden al op de dansvloer en smeten de dames in het rond. Ook deze avond werden de internationale betrekkingen goed onderhouden. Het was ook deze avond dat Ronnie besloot om “Homo “ te worden omdat geen enkel vrouw met hem wilde dansen. Ook hier ging zo rond 2 uur de tap dicht en gingen we weer huiswaarts, naar ons hotel. Ondanks dat de afstand naar het hotel maar enkel honderden meters betrof, lukte het Jeroen om toch te verdwalen. Maar gelukkig trof hij enkel andere van ons en die hebben zich maar over hem ontfermt. Ondanks de ladingen bier die zijn genuttigd de avond te voren,was toch iedereen weer present voor het ontbijt. Tijdens het ontbijt hadden sommige van ons diverse pruiken opgezet om de dikke ogen te camoufleren. Dit tafereel veroorzaakte bij de vele kinderen, die in de eetzaal rond liepen, veel verwarring Vele kinderen riepen tegen hun ouders dat ze ook naar het carnaval wilde, en dan moesten de ouders maar uitleggen, dat de carnaval nog niet was begonnen. Na het ontbijt moesten de sleutels, van de kamers, worden ingeleverd en nadat we nog een bakkie koffie hadden genuttigd werd de terugreis gestrart. We hadden besloten om in Elten nog een stop in te lassen om nog iets te eten om zo het weekend af te sluiten. Dit hebben we dan ook gedaan en zo zaten we enkele uren later aan de snitzels of aan het Witbier. Al met al “een geweldig weekend” met alleen maar tevreden gezichten. Bij deze een compliment aan de organisatie die dit keer in handen was van Marcel en Maije.